سردرگم احوال خویش

سال بعد از یکی از دخترا شنیدم پسر خاص ارشد قبول شده تهران من سال دوم ارشد بودم به بهانه پایان نامه رفتم دانشگاه پسر خاص دیدمش اما جز یه احوالپرسی سرد چیزی بین ما نبود دو سه ساعتی موندم اونجا اما اون اصلا جلو نیومد من برگشتم و بعد از چندماه ازدواج کردم...

چت های خصوصی من و پسر خاص ادامه دار شد هر وقت تنها بودیم باهم چت میکردیم بیشتر درباره محیط شغلی و کار حرف میزدیم گاهی درباره همسرامون و چگونگی دوری مون از هم گاهی دلتنگ میشدم برای اون روزها گاهی پشیمون میشدم از این شروع مجدد گاهی پسر خاص رو به عنوان بهترین همدم میدونستم کسی که باهاش حرف میزدم کسی که این همه سکوت رو برام معنی میکرد گاهی گریه میکردم و باهاش چت میکردم گاهی دوست داشتم براش بنویسم دوست دارم اما نمیشد و هی پاکش میکردم اون اینجا نبود اما تمام لحظه هام رو گرفته بود...

این ارتباط ما ادامه دار شد و هفته ای دو سه بار با هم چت میکردیم بیشتر از امکلاسی های گذشته میگفتیم از خاطرات کلاس ها و اساتید و از کارمون و دردسرهاش تا اینکه من باردار شدم اما نمیخاستم بهش چیزی بگم میترسیدم روال قبلی صحبت هامون ادامه دارشد اما بخاطر شرایطم بیشتر استرس و اضطراب تحمل میکردم گاهی اشکم در می اومد از اینکه چرا الان نیست اما چیزی نمی گفتم تا اینکه وروجک ما بدنیا اومد و من ده روز بعد بهش گفتم و اونم گفت اونها هم تا چند ماه دیگه صاحب بچه میشن و اونم بخاطر اینکه من ناراحت نشم چیزی بهم نگفته بود و به نظر من این یعنی دوست داشتن...

یک روز به من گفت که تو رو برا هوا و هوس میخام میدونستم دروغ میگه چدن توی صحبت های ما هیچ وقت بحث غیر مجازی رد و بدل نمیشد که دو جنس مخالف هوس باز بخوان بهش دل ببندن اما ناراحت شدم از حرفاش و به خودم گفتم تا چند روز بهش پیامک نمیدم تا خودش بیاد سراغم روز اول و دوم گذشت و روز سوم اومد اصلا به روش نیوردم که چی گفته اونم انگار خودش فهمیده بود حرف درستی نزده هر چند ماهی یکبار این حرف رو بهم میزد اما من حدس میزدم میخاد منو امتحان کنه تا مطمئن بشه جایی که بحث از حرف های غیر مجازه من حاضرم این ارتباط رو کات کنم...